De grens over naar Noorwegen
Stilstand is vooruitgang
Wat is het hier mooi hè?
Ja, heel mooi: die bergen, goede wegen, al dat groen, die mooie meren en watervallen.
Ja, wel ook veel regen.
Ja, ook veel regen. Best wel heel erg druk ook.
Ja, ook best wel heel erg druk.
Veel wolken, je ziet maar weinig.
Ja, je ziet maar weinig.
En veel regen.
Ja, veel regen.
Je kan ook bijna nergens vrij kamperen.
Nee, alles is al vol met andere avonturiers.
En veel regen.
Ja, heel veel regen.
En er is geen houdbare melk.
Is dat belangrijk?
Nee, maar wel relevant.
Eigenlijk valt het wat tegen zeker?
Nee, dat kan niet. We móeten genieten!
(stilte)
Start jij Bruce?
Ja, dat probeer ik.
Maak contact.
Ja, dat probeer ik.
Veel regen hè?
Ja, ook veel regen.
Wat staan we mooi hier bij de garage.
Ja, mooi hier hè?
Zullen we wandelen?
In de regen?
Ja, in de regen.
Zie ik daar een stukje blauwe lucht?
Ja, dat lijkt blauwe lucht.
Rustig hier.
Ja, rustig hier.
Wel koud.
Ja, wel koud maar dan heb je geen houdbare melk nodig.
Een wandeling met gladde rotsen in de buurt van Treungen.
Toen vonden we vallend water nog leuk.
De Preikestolen.
"Helemaal alleen" op de Preikestolen.
Op de veerpont, gelukkig staat Bruce op een helling want starten doet 'ie niet meer.
Een paar dagen kamperen voor de garage in Suldalsosen, waar Bruce een nieuwe startmotor krijgt.
Tijdens het wachten lopen we de berg Stropanuten op.
Een uitdaging. Gelukkig klaart het op.
Flink steil en glibberig.
Bovenop geen uitzicht want we zijn in de wolken met een picknicktafel.
De alternatieve terugweg loopt in de voetsporen van de eland en is nóg uitdagender. Gelukkig krijgen we een broodje leverpastei.
Elanden lopen blijkbaar graag door moerrassen, we proberen onszelf en onze spullen binnen te drogen.